AI Boook Club #41

​💡 „Śmierć autora” Rolanda Barthesa była w 1968 roku manifestem poststrukturalizmu, wymierzonym w krytykę, która w każdym wersie szukała życiorysu poety. Dziś ten esej czyta się jak instrukcję obsługi modelu językowego: tekst jako „tkanka cytatów” z nieskończenie wielu zakątków kultury, skryptor, który rodzi się razem ze zdaniem i nie ma żadnego „przed”. Kusi, żeby uznać, że Barthes po prostu miał rację, tylko pół wieku za wcześnie. Może jednak ciekawszy jest ruch odwrotny: generatywna AI wskrzesza Autora, którego on pochował. Pytanie z pierwszej strony eseju, „Kto to mówi?”, zadajemy dziś przy każdym mailu, pracy zaliczeniowej i poście, a detektory AI robią dokładnie to, z czego Barthes kpił: szukają źródła, żeby tekst „wyjaśnić” i zamknąć. Barthes obiecywał, że narodziny czytelnika trzeba przypłacić śmiercią Autora. Co, jeśli autor zniknął, a czytelnik, zamiast się narodzić... poprosił model o streszczenie?

​💡Serdecznie zapraszam na #AIBoookClub wszystkie osoby głodne dyskusji o książkach poruszających tematykę związaną ze sztuczną inteligencją. Do zobaczenia💡